Tussen adem en aandacht

“Prachtig”,
was één van je laatste woorden,
met alle rust in je ogen,
ze zeiden zo veel meer,
we hebben alles mogen horen,
keken je aan,
lieten je gaan.
"Het is goed zo."
"Het is goed zo", waren de laatste woorden van haar vader en ze raakten haar. Ze raakten haar zo dat ze het wel moest verwerken in één van haar gedichten. En zo ontstaan de gedichten in deze bundel, door emoties gevangen woorden op papier. Veelal terugkomend op het feit dat we allemaal wat minder streng voor onszelf en de ander mogen zijn.
Een beetje mildheid in deze niet zo milde samenleving.